و از قرار ما نمی دانستیم...

هجدهم آبان ماه سال روز تولد شاپور بنیاد-شاعر و مترجم برجسته شیراز- است. نوشته زیر به همین مناسبت نوشته شده است.

وقتی برای نخستین بار قرار بود محمد نوری در شیراز کنسرتی داشته باشد اصلا دل و دماغ رفتن به کنسرت را نداشتم.از کودکی که با صدای او در خانه شاپور بنیاد آشنا شدم آرزو داشتم نوری را از نزدیک ببینم .نوری و شاپور بنیاد برای من همچون اسطوره هایی بودند که در کنار هم معنا می یافتند.گویی این دو برای خاطرات من از هم تفکیک ناپذیر بودند اما شاپور از میان ما رفته بود . با نوری و صدایش در خانه شاپور-در لابه لای صحبت های اووضبطی که در اتاقش بود آشنا شدم.با خواننده ای که علاوه بر موسیقی از درک ادبی نیز بر خوردار بود و در گزینش شعر برای ترانه هایش دقیق - شعرهایی از فروغ فرخزادو یدالله رویایی و...-این از جمله ویژگی های مورد تحسین نوری از سوی بنیاد بود و البته صدای نوری هم که جای خود دارد.

بنیاد تقریبا تمام آثار محمد نوری را گرداوری کرده بود .چه آنهایی که از رادیو پخش شده بود چه آنهایی که به صورت نوار کاست تکثیرشده بود .گاهی درمیان نوارهایش با چندین اجرا از یک اثر روبرو می شدم و این اجراها به نخستین سالهای پس از انقلاب مربوط بود که هنوز نوری اجازه خواندن نداشت.زمانی که شاپور جوان بود-به گفته خودش-اگر قرار بود اثری از نوری از رادیو پخش شود دوستانش که در رادیو کار می کردند به او خبر می دادند و او آماده و منتظر تا زمان مقرر فرا رسد و بتواند صدای نوری را بر روی کاست ضبط کند.همیشه این احساس عمیق نسبت به نوری در بنیاد وجود داشت.گویی صدای نوری الهام بخش او بود و زندگی مردی را می ستود که به همراه همسری مقاوم سختی ها و ناملایمت های بسیاری را همچون خودش تحمل کرده بود و هرگز روحیه شاد و

زنده اش را از دست نداده بود . جهان خیال شاپور بنیاد پیوندی با جهان نوری داشت .پیوندی که در بخش ((جهان خیال)) در مجموعه ((قصیده ی آهو))ی شاپور بنیاد که برای نوری سروده شده مشهود است:

همیشه صدایی هست / که از جام پنجره/ زیبایی را/ می نوشد/ آن که پنهان از ماه/ ساز بر می گیرد/ و نام اول او/ آفتاب را به مدار جنون می خواند/ و ساز عشق/ در دست هاش/ دلی ست/ که از پشت پرده ها/ زیبای را /

نمی داند و می نامد.

بنیاد که با اشتیاق همیشه فعالیت های نوری را دنبال می کرد در نخستین کنسرت نوری حضور نداشت و جای خا لیش برای نوری هم احساس می شد.نوری به روی صحنه رفته بود:به یاد مراسم بزرگداشت شاپور در تهران افتادم که روی فیلم ویدیویی ضبط شده بود نوری که در غم شاپور اشک از گونه هایش روان بود دو ترانه به یاد او خواند .حال در شیراز نوری به روی صحنه بود.شیرازی که شاهد غم ها و شادی ها و ناملایمت ها و عشق های شاپور بود و این بار شاهد یاد و زنده کردن نام شاپور از دهان نوری بود که ترانه مورد علاقه شاپور را بیاد او می خواند:

ما برای پرسیدن نام گلی ناشناس/ چه سفر ها کرده ایم/ ما برای بوسیدن خاک سر قله ها / چه خطرها کرده ایم/ ما برای آنکه ایران گوهری تابان شود / خون دل ها خورده ایم/ ما برای آن که ایران خانه خوبان شود / رنج دوران برده ایم / ما برای بوییدن گل نسترن / چه سفر ها کرده ایم / ما برای نوشیدن شورابه های کویر / چه خطر ها کرده ایم/ ما برای خواندن این قصه عشق به خاک / خون دل ها خورده ایم/ ما برای جاودان ماندن این عشق پاک/ رنج دوران برده ایم....