در آغاز هزاره ی سوم میلادی اتفاقی بزرگ و میمون رخ داد. اتفاقی که شاید برای ما ساکنان کشورهای جنوب چندان جذاب نباشد، اما تاثیر آن بر کشورهای شمال که دست شان به دهانشان می رسد مهم و قابل توجه خواهد بود.کشورهای شمال فهمیدند که بربرها(اصطلاحی که مونتسکیو به افراد غیر اروپایی اطلاق می کرد) هم می توانند زندگی همراه با رفاه و آسایش داشته باشند. بیش از صد خواننده ی معروف موسیقی راک از جمله پل مک کارتنی عضو سابق گروه بیتلها، یوسف اسلام(کت استیونس) خواننده ی مسلمان و گروه پینک فلوید، کنسرت هایی در شهرهای لندن، پاریس، برلین، رم، توکیو،مسکو، ژوهانسبورگ، باری کانادا و فیلا دلفیا برگزار کردند تا مخالفت خود را با فقر و سیاستهای کشورهای صنعتی اعلام دارند این همایش بزرگ در آستانه ی نشست هشت کشور صنعتی برگزار شد تا از آنها بخواهند سیاست هایشان را به گونه ای اتخاذ کنند که کشورهای فقیر را از قرن ها اعمال روشهایی که آنها را به خاک سیاه نشانده، برهانند و جلو مرگ هزاران کودک بی گناه را بر اثر فقر و گرسنگی، بگیرند.* آنها سه خواسته ی مهم خطاب به رهبران کشورهای صنعتی مطرح کرده اند: 1- لغو کامل بدهی کشورهای آفریقایی 2- دو برابر کردن کمک کشورهای ثروتمند به آفریقا 3- تصویب مقررات تجاری عادلانه برای تقویت اقتصاد آفریقا امروز آفریقاییان می توانند امیدوار باشند روزی فرا خواهد رسید که همه ی بی عدالتی ها و نا برابری ها میان خود و ساکنان مناطق سرسبز و خوش آب وهوای اروپا به پایان خواهد رسید و آثار هنری بومیان آفریقا فقط راهی موزه ها نخواهد شد تا به وسیله ی اروپاییان باز تولید شود، بلکه آنها نیز می توانند در کنار همه ی انسانها بی دغدغه ی کفش و لباس و لقمه ای نان زندگی کنند. شاید در نگاه نخست این همایش را ژستی روشنفکرانه بیش نبینیم اما اگر به این معتقد باشیم که امروزه تبلیغات بیشترین تاثیر را در زندگی تک تک ما انسان ها دارا است، اتفاقی حایز اهمیت به وقوع پیوسته، که دارای بردی گسترده است. اگر زمانی معدود، انسانهایی یک تنه بار مسئولیت کمک به دیگران را بر دوش می کشیدند و بی هیچ چشمداشتی هدفشان کمک به تغییر در زندگی خیل عظیم انسانهای زجر کشیده بود امروز می بینیم که زحمات آنها بی نتیجه نبوده است، کسانی مثل آلبرت شوایتزر امروز جایگاه واقعی خود را یافته اند. فعالیتی که آنها سالها پیش سازمان داده اند امروز همه گیر شده، حتی اگر توسط گروههای موسیقی راک صورت گیرد، هر چند که با سلیقه ی ما هماهنگ نباشد. اما همین گروههای موسیقی به خاطر پایگاه اجتماعی ویژه ای که در میان جوانان دارند میتوانند هزاران انسان را در سراسر جهان علیه چیزی بسیج کنند که سالها پیش سوسیالیست های قرن نوزدهم آن را علت همه گونه انحراف و جرایم اجتماعی می دانستند. همایش جهانی روز شنبه یازدهم تیر نشان داد که سازمان ملل به منظور بهبود وضع کشورها تنها نیاز به ساختمانی عظیم در نیویورک ندارد، که فقط نمایندگان رسمی کشورها در آن حضور یابند، بلکه با بسیج انسانها در سراسر دنیا توسط هنرمندان، روشنفکران و فعالان بشردوست و تشکلهای سازمان یافته غیردولتی، می توان بر کشورهای شمال و جنوب فشار آورد و بودجه ای که سالیانه توسط سازمان ملل برای تصویب شعارهای شان به دور ریخته می شود می تواند هزاران انسان را در سراسر دنیا از گرسنگی و فقر برهاند. در آغاز هزاره ی سوم میلادی امید آن میرود که کشورهای غربی بدانند، برای رسیدن به صلحی پایدار تنها نیاز به آژانس انرژی اتمی، خلع سلاح عمومی یا شورای امنیت نیست، بلکه از بین بردن هرگونه نابرابری، تبعیض، فشار و سیاست های نادرست در همه ی نقاط جهان می تواند ما را به آرامش جهانی رهنمون سازد. تا زمانی که مردم کشورهای جنوب با اینگونه مشکلات روبرو هستند، آرامش و صلح جهانی و همزیستی در کنار همه مردم جهان رویایی دست نیافتنی بیش نیست. توضیح: هزینه نشست سه روزه ی امسال سران گروه هشت در منطقه "گلینکلز" در اسکاتلند 150 میلیون پوند برآورد شده است.(روزنامه شرق شماره 518 مورخ 15 تیر 1384)